Amazonas

Lang geleden maar hier ben ik terug! Ditmaal met een verslag over ons avontuur in het Amazonewoud. Vol verwachting en niet wetende wat we aan zouden treffen, vertrokken Kenny en ik naar Lago Agrio, een stadje in het noorden van Ecuador, dicht bij de Colombiaanse grens en dat hebben we geweten. We werden met een jeep vervoerd van de luchthaven naar de ontmoetingsplaats van alle junglegangers van het moment. Nog voor we echter arriveerden, hield de politie onze jeep tegen en moesten we uitstappen. De chauffeur werd door de ene corrupte agent ondervraagd, Kenny werd ondertussen door een andere gefouilleerd (gelijk in de films, met de handen omhoog en tegen de auto geduwd, ik wou dak er een foto van had!) en ik werd verondersteld te weten waar we naartoe gingen. Helaas was ik weeral de naam van het reservaat vergeten en lieten ze ons niet met rust totdat ik de officiële papieren van onze trip had getoond. Ondertussen heb ik onthouden dat het reservaat Cuyabeno heet, op 2.5 uur met de bus van Lago Agrio en daarna nog 2 uur in kano, om dan in de middle of nowhere te arriveren.
We hadden ons aan veel verwacht, want in de brochure spraken ze van een "lodge", bleek dat mijn definitie van "lodge" toch wel licht verschillend was... We kwamen toe en zagen een cirkel van hutten met strooien dak en de ramen waren slechts houten kaders met een muskietnet voor.

Ik weet nog dat ik tegen Kenny zei dat ik hoopte dat we niet de hut gingen hebben die met de naam "Jaguar" (gelegen naast de "Poema", die originele Ecuadorianen :) ) gedoopt was, omdat er een gat in het muskietennet van één van de "ramen" zat.

Een uur later was geweten dat wij de Jaguar moesten bewonen en na wat inwendig gevloek had ik door hoe weinig dat gat in het muskietennet betekende toen we binnenkwamen: de houten paalwoningen hadden vloeren van tegen elkaar gelegde planken met gleuven tussen van meer dan een halve cm, we sliepen recht onder het strooien dak dat helaas niet waterdicht was, we hadden een houten paneel als afscheiding met de "Poema" dat niet doorliep tot aan het dak maar geen nood want eigenlijk liep geen enkele muurwand door tot aan het dak. Elektriciteit was er niet en een koude douche `s ochtends deed alle beesterij van s nachts zo goed mogelijk vergeten. Back to basics! Gelukkig hadden we een muskietennet voor over ons bed ter beschikking: het moet een hilarisch zicht geweest zijn, Kenny en ik elke avond met een kaars op zoek naar kakkerlakken, kevers en ander lekkers in onze hut en in ons bed... Ik hoor de kakkerlakken nog altijd dodelijk kraken onder Kenny zijn botten, brr... Gelukkig hadden we geen last van spinnen in onze hut, de tarantula´s zaten alleen aan de buitenkant van het strooien dak...

In elk geval, eenmaal we aan het idee van back to basics gewend waren geraakt, begonnen we erin te komen. We waren met een groep van 7: gids Lenin aka Lenny, 2 Deense meisjes, een koppel uit Australië, een jongeman uit de Verenigde Staten en uiteraard de 2 die het Belgenland vertegenwoordigden. De groep viel bijzonder goed mee wat wel leuk meegenomen was gezien we de komende vier dagen samen zouden moeten optrekken. Op dag 1 hadden we onze "exciting night walk", nadat we uiteraard met de kano waren aangekomen in de lodge en al heel veel leuke dieren hadden mogen aanschouwen. Met pillamp `s nachts door de jungle, het had zeker zijn charmes! We zagen giftige spinnen, giftige en niet giftige kikkers, sprinkhanen, kevers, en vele andere bosbewoners waarvan ik de namen niet meer weet.

Terug in de lodge hadden we nog een heel gezellige avond in het kaarslicht op de verzamelplaats.
Dag 2 begon met een tocht met de kano naar de Laguna Grande waar we op zoek gingen naar anaconda`s en ander leuks. We hadden geluk, het 7 meter lange beest lag knus opgerold in zijn boom! Helaas hebben we hem of haar niet in volle lengte kunnen aanschouwen... Voor de rest waren er apen, toekans, papegaaien, luiaards, ijsvogels, en andere beesten te zien, elke keer een ontdekking! Na de lunch kregen we tijd voor een siësta in de hangmatten, twas nodig, recuperen van de eerste nacht waarin de beestjes ons wakker hielden!

Daarna terug met de kano naar de Laguna Grande om de mooiste zonsondergang ooit te bewonderen...

Dag 3 gingen we op bezoek bij een lokale community, met andere woorden: échte indianen :)! Helaas was de sjamaan met de veer in de neus juist naar de stad, we waren hem onderweg tegengekomen, maar dan zijn we in de plaats een junglewandeling gaan maken om kennis te maken met de geneeskrachtige planten die er te vinden zijn en ook om weer vele diertjes te zoeken, te vinden en te bewonderen (of juist niet). De gids, de leukste thuis, vond dat ik eens op een stukje van een boom moest knabbelen. Ik dacht er niet aan liet ik hem weten, want dat stukje dat hij mij aanbood zat nog vol aarde en dan zou ik parasieten krijgen zei ik. Maak je geen zorgen, zei hij, parasieten heb je ondertussen al lang. Haha, wat kon ik daar nog tegen inbrengen he. Dus ik maar knabbelen tot ik doorhad dat het iets was dat de mondholte verdooft. Heb ik daar een half uur met een verdoofde tong rondgelopen! Verder mochten we nog reusachtige bomen bewonderen (foto time :) ), heeft Kenny mieren gegeten omdat die naar limonade zouden smaken (ik ga hem maar geloven, maar ik heb het niet geprobeerd), heb ik drakenbloed op een wonde gesmeerd (is bloedrood sap afkomstig van een boom), en hebben we gewandeld en tot aan onze knieën weggezakt in de moerassen, tot we geen pap meer konden zeggen.

`s Middags dan naar de Community met de kano voor de lunch bij het stamhoofd die ook een sjamaan bleek te zijn en zijn vrouw, beiden 90 jaar oud en in topconditie. Ze hebben ons maniok laten trekken, brood ervan gemaakt op hygiënische wijze, ons ervan laten proeven (parasiet meer of minder...) en ons dan de kunsten van het sjamanisme getoond: het stamhoofd met pluimen op zijn hoofd en schmink op het gezicht heeft ons Amerikaans groepslid van zijn demonen gezuiverd. Leuke ervaring, maar uit respect mocht het niet te leuk worden ook niet :).

Het was al tegen een uur of 5 toen Lenny aankondigde dat we gingen piranhavissen. We kregen elk onze lijn en zittend in de kano waren we aan het wachten totdat ze gingen bijten. Op onze boot had 1 iemand het geluk (naast Lenny) om een piranha effectief op te halen: raad eens wie, jiehaa!!! `s Avonds opnieuw zonsondergang in de Laguna Grande maar op onze weg erheen: roze dolfijnen die ons met hun gezelschap vereerden! Super! Helaas zijn ze niet als de zeedolfijnen en springen ze niet, je ziet daarom meestal alleen hun rug, maar we hadden geluk: ze waren speels en ze hebben ook hun snoeten en staarten getoond! `s Avonds werd het heel gezellig nadat Lenny zijn Ecuadoriaans likeur aan de groep liet proeven...
Dag 4, laatste dag, om 6 u de kano in om ditmaal de zonsopgang te bezichtigen. Niet alleen de kleuren waren heel bijzonder, vooral de oerwoudgeluiden bij het ochtendgloren zijn uniek! Na het ontbijt zat het er voor Kenny en mij weer op en lichtjes opgelucht waren we toen we na onze lange tocht in een appartement aankwamen waar in de verste verte geen kakkerlak te zien was...