Cotacachi, de lokale voetbalploeg,...

Verbrand !!! Maar laat mij bij het begin beginnen. Zaterdag schitterende dag in het Cotacachi-Cayapas reservaat: bootje gevaren op Cuicocha laguna, een kratermeer ontstaan nadat de vulkaan geïmplodeerd was waardoor de eeuwige sneeuw verdween van de top van de vulkaan en het meer ontstond. Schitterend weer op 3070 meter hoogte en een ongelooflijk uitzicht op het meer en de Cotacachi vulkaan. Hagedisjes en rupsjes sierden ons pad, samen met de exotische planten.

In het terugkeren had onze mentor (el doctor Proaño) ons aangeraden om naar Ibarra te gaan om er de ijsjes in Rosalía te proeven. Helaas zagen we het rolluik sluiten op het moment dat we er aankwamen. We hebben het ons niet aangetrokken en hebben de volgende dag onze schade ingehaald in Quito: “Crepes and waffles” heette de plek met het heerlijkste ijs in alle smaken. Mmm…

Zondag zijn we de sfeer op het lokale voetbalveld gaan opsnuiven, Quito tegen een onuitspreekbare naam. Het was een fascinerende ervaring… Op een gegeven moment werd het muisstil in het stadion waarna álle Quito supporters – ik ben er nog alltijd niet uit hoe ze het gedaan hebben – tegelijk begonnen te roepen en zingen; verbazing bij de Belgen J . We hadden het gezelschap van twee lieve Amerikaanse studentes. We hadden helaas niet door dat de zon ons keihard aan het teisteren was, met alle gevolgen van dien: een coureur kan een puntje zuigen aan het huidpatroon dat de zon ons kado heeft gedaan!

Detail: de vliegtuigen hier landen als het ware midden in de stad en een local wist ons te vertellen dat het wel eens gebeurd is dat een vliegtuig tussen de huizen landt...

Samen met de Amerikaantjes, Liz en Katie, zijn we naar Parque Carolina gegaan, na de 1-1 gelijkstand op het voetbalveld. We hebben er met de pedalo’s rondgedoold op een artificieel meer, met palmbomen langs de rand, onder brugjes en in de verte de bergen. Waauw :)

Voor degenen die zich zorgen maken dat Kenny 12 dagen basketloos zal zijn:

‘s Avonds moesten en zouden we meegaan naar Mulligan’s, de Amerikaanse place to be, want blijkbaar werd daar een match van de superbowl uitgezonden. Voor de leken onder ons, het gaat over American football en de Amerikanen worden er helemaal wild van hebben we gemerkt… In het gezelschap van een schip Budweiser voelden ze zich helemaal thuis in Quito, hilarisch!

En hoe we al deze mensen leren kennen? Dinsdag en woensdag waren het de introductiedagen voor de Amerikaanse studenten en wij mochten er ook naartoe. Na een hoop uitleg, kregen we onze allereerste salsales ter gelegenheid van deze introductiedagen. We waren in the mood voor een dansje en hebben ons helemaal gegeven op de latin beats :)

In el hospital militar gaat alles zijn gewone gangetje, we moeten ons nog steeds elke dag verantwoorden aan de militairen die de lift bewaken waarom we de lift willen nemen, het Spaans gaat steeds vlotter alhoewel ik soms nog de mist in ga (dat merk ik wanneer ik “si” zeg en zij antwoorden “ok, ze heeft me niet verstaan”, schaamtelijk, maar ik geef toe dat het soms een gok blijft en “si” meestal wél een goeie gok is; niet dat ik het mij aantrek :) ) en de verpleegsters dragen nog steeds dat vreemde kapje op hun hoofd…

Volgende week meer! Ciao!