Het leven zoals het is: Ecuador

Het is een tijdje geleden, mea culpa! Tot nu toe alleen de mooie kanten van Ecuador getoond, realistisch is dat niet, dus tijd voor het Echte leven in Ecuador.
Iedereen kent wel een kindje van een jaar of 4, ik weet hier ook een schattig jongetje van ongeveer deze leeftijd, mooi kind: ravenzwart haar, donkere triestig kijkende ogen, donkere huid, ietwat aan de kleine kant. Hij zit elke dag, helemaal alleen, niet ver van het ziekenhuis snoepjes te verkopen op een oude doos die hij versierd heeft met een sjaal. Rond 16u mag hij naar huis, met die veel te grote rugzak vol onverkocht snoep op zijn veel te jonge rugje. Hij kijkt argwanend naar de wereld, en gelijk heeft hij.
Twee meisjes, ook nog kleintjes, de ene ligt op het voetpad te slapen, de kleinste ligt op de moederschoot, ook aan het slapen, het is dan ook al 23 uur... Maar de moeder heeft nog geen geld genoeg bijeengeraapt en is nog aan het bedelen, gelukkig liggen de kindjes onder een dekentje... Je geeft haar een dollar en ze antwoordt dat God mij zal belonen, terwijl ik eigenlijk 15 dollar op zak heb. Overvalt de schaamte mij? Soms wel, soms niet, maar mijn hart breekt heel geregeld. Ik heb voor mezelf uitgemaakt dat alle kindjes iets krijgen, meer kan ik niet doen. Of wel?
Over de man - vrouw relaties hier valt ook een heel boek te schrijven. Veel vrouwen die op consultatie komen, klagen van pijn in het klein bekken. "Bent u getrouwd?", vraagt de dokter. "Ja", antwoordt 99 procent van de vrouwen. "Uw man is een engel", antwoordt de dokter hierop met een stem vol ironie. Ontrouw is hier meer regel dan uitzondering en vele vrouwen zullen het geweten hebben. Ze krijgen een leuke ziekte aan hun been en moeten daarna hun mannen proberen te overtuigen zich te laten behandelen. Vele vrouwen kunnen hun echtgenoot niet verlaten omdat ze het geld niet hebben om daarna zichzelf en hun kinderen te onderhouden. Velen hebben geen werk of verdienen 10 dollar per dag. Schrijnend soms...
Op de bus stappen geregeld mensen op om te bedelen, meestal zijn het blinden die eerst een lied zingen en dan rondgaan. Soms zijn het ook kinderen (schoolplicht kennen ze hier niet) die moeten bedelen, het zijn meestal echt nog kleintjes, die eigenlijk zorgenloos zouden moeten zijn.
De woningen hier variëren van echte schandalen tot mooie huizen. "Wonen hier echt mensen?" denken we soms.
Ik ben ook te weten gekomen dat je hier voor 5 dollar een huurmoordenaar kan opscharrelen, te gek voor woorden!

Maar anderzijds, de mensen hier zijn zo gastvrij en vriendelijk, ze helpen je waar ze kunnen zonder er iets voor terug te willen, we hebben het al meermaals mogen ondervinden. Ik leer eruit, heel veel zelfs. Deze ervaring is onbetaalbaar en ondanks deze eerder negatieve post, voel ik mij hier thuis en geniet ik, want zo is het leven hier en je neemt het zoals het komt...